https://miqat.hajj.ir/ miqat hajj en daily 1 Mon, 20 Jan 2025 00:00:00 +0330 Mon, 20 Jan 2025 00:00:00 +0330 https://miqat.hajj.ir/article_240302.html ندارد https://miqat.hajj.ir/article_239302.html The sanctity and spiritual importance of Masjid al-Haram, Masjid al-Nabawi, and the other holy sites within the Two Holy Mosques have contributed to the widespread appearance of maps and illustrations of these locations in Islamic heritage connected to Hajj and the Two Holy Mosques. In contemporary research, the visual representation of the mosques and sacred sites of Mecca and Medina has been described as “The Art of Hajj” and is identified as a sub-discipline of Islamic art. This subject initially became widespread in the geographic domain of the Ottoman Empire and the subcontinent, and subsequently, in Iran and the Persian-speaking regions, numerous manuscripts and artistic works featuring visual themes associated with the art of Hajj began to appear. In this study, the author sought to identify and present significant Persian-language works whose manuscripts include illustrations and depictions of the mosques and sacred sites of Mecca and Medina. The findings indicate that texts such as Mujmal al-Tawārīkh wa’l-Qiṣaṣ, ʿAjāʾib al-Makh­lūqāt by Ṭūsī, Fatūḥ al-Ḥaramain by Muḥī Lārī, Anīs al-Ḥujjāj by Ṣāfī ibn Walī al-Qazwīnī, Miʿrāj-nāmeh by Shujāʿī Mashhadī, Zād al-Zāʾirīn by ʿAbd al-Wahhāb Rāzavī, and Hidāyat al-Zāʾirīn by Zāʾir Tehrānī rank among the most important Persian works whose manuscripts contain visual representations of the holy places in Mecca and Medina. Among these texts, the Mathnawī of Fatūḥ al-Ḥaramain holds a particularly prominent position in this regard and has exerted a significant influence on the development of the art of Hajj. https://miqat.hajj.ir/article_239310.html Prophet Abraham is recognized as one of the greatest advocates of monotheism and as a spiritual leader for humankind. Therefore, each of his acts in the Hajj ritual has been recommended as a tradition to be followed. With the emergence of the true religion of Islam, Hajj became one of its fundamental pillars. During his Farewell Pilgrimage (Ḥajjat al-Widāʿ), the Prophet of Islam (PBUH) explained the rites of Hajj both practically and verbally, and to the extent possible, removed the traces of superstition from the Abrahamic Hajj. However, after the Prophet’s demise, the performance of Hajj gradually deviated from its original path. In this context, the Imams—particularly Imam Jaʿfar al-Ṣādiq (A.S)—as the rightful successors of the Prophet, played a significant role in preserving and restoring its authentic form.Accordingly, the present study adopts a descriptive-analytical approach to examine the scholarly and practical efforts of Imam Sadiq (A.S) in reviving the Abrahamic Hajj and purifying it from superstitions and deviations. The findings of this research indicate that his role in this regard was unparalleled. https://miqat.hajj.ir/article_239309.html After outlining the concept of propagation and its function in individual and social guidance, this study analyzes the Qur’anic verses, narratives, and psychological and sociological foundations related to propagation, and identifies the elements that influence effective propagation based on these sources through a descriptive–analytical approach. The author aims to address the question of which elements contribute to effective propagation within the context of Hajj and pilgrimage caravans. According to the findings, four elements play a decisive role, each of which is examined in detail: the sender of the message (the propagator or caravan cleric), the nature and content of the message, the audience or recipients (the pilgrims), and the method through which the message is conveyed. https://miqat.hajj.ir/article_239303.html Hajj, as a political-religious act, plays a special role in shaping and promoting the vision of Muslims. This important duty can be considered a demonstration of the unity and power of Muslims around the world, who demonstrate their unity and solidarity through their consistent presence in the rituals of Hajj. This is because by examining the history of early Islam, we find that the ideological and socio-political boundaries between Muslims and polytheists were established during the Hajj, and it was Hajj that in many cases promoted the vision of Muslims. Due to its great potential and actual capacities in today's world, Hajj has the ability to promote the vision of Muslims in various fields. For this purpose, this article, using the qualitative method of documentary analysis and a descriptive-analytical approach, attempts to examine the functions of Hajj in this field by introducing important indicators in promoting the vision of Muslims. The present study shows that the Hajj pilgrimage will enhance the social vision of Muslims by strengthening awareness and enlightenment, choosing the right lens to look at world developments, and enhancing the ability to analyze and think, increasing social awareness, expanding social relations, and promoting social solidarity, creating a sense of duty towards Muslims, and avoiding prejudice and discrimination. https://miqat.hajj.ir/article_239304.html بر اساس دیدگاه مشهور فقیهان امامیه و اهل سنت که ماده 555 ق.م.ا نیز تأییدی بر آن است، در صورتی‌که جُرمی در حرم مکی تحقق یابد، علاوه بر اجرای مجازات بر وی، بایستی حکم تغلیظ دیه را برای او نیز در نظر گرفت؛ شایان توجه است که هر یک از این احکام نیز بر اساس روایات اهل بیت (علیهم السلام) بیان شده است. اینک مسأله‌ای که پژوهش حاضر پیرامون آن صورت گرفته، بررسی سندی و دلالی روایات دلالت کننده بر تغلیظ دیه نسبت به چنین مجرمی است؛ چه بسا در صورت عدم تأیید روایات، دیدگاه الحاق مشاهد مشرفه به حرم مکی در این حکم نیز دچار خدشه می‌گردد.عده‌ای از فقیهان، روایات مربوط به تغلیظ دیه را فاقد اعتبار سندی و دلالی دانسته‌ سپس به دلیل فقدان دلیل معتبر، حکم تغلیظ دیه در حرم مکی را نپذیرفته‌اند ولی جستار حاضر که به شیوه‌ی توصیفی– تحلیلی و در پی پاسخ به اشکالات سندی و دلالی به روایات وارد شده، صورت گرفته است؛ در نهایت با اثبات حکم تغلیظ دیه نسبت به جرائم ارتکابی در حرم مکی، ماده فوق‌الذکر را خالی از نقص می‌داند. https://miqat.hajj.ir/article_239306.html بعد از رحلت رسول خدا(ص) تحولات سیاسی - اجتماعی جامعه اسلامی، در خلافت خلفای نخستین (11-40ق) حاوی نوعی همگرایی و واگرایی بود. دوران خلفای راشدین افقی از همگرایی و واگرایی سیاسی-اجتماعی را به دست می‌دهد. این مقاله با هدف دستیابی به روند واگرایی و همگرایی اسلامی در این دوران، می‌کوشد تا هر یک از دوره‌ها را جداگانه بررسی نماید. سوال پژوهش این است که در عصر خلفا چه نوعی از واگرایی یا همگرایی برقرار بود؟ تحقیق پیش‌رو با استفاده از روش، تحلیل سیاسی-اجتماعی و با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای، بر اساس چارچوب نظری «کُنش متقابل اجتماعی» به این دستاوردها دست یافته است: دوره خلیفه اول به دلیل شرایط تثبیت خلافت، واگرایی بر مبنای شناخت بر همگرایی غلبه داشت اما با درایت برخی از صحابه موثر، این واگرایی مدیریت شد. گرچه در عصر خلیفه دوم، گسترش فتوح، سبب اتحاد جامعه اسلامی و نوعی از همگرایی اجتماعی-سیاسی شد اما واگرایی در دوره دوم خلافت عثمان و عصر علی نمود بیشتری یافت. بر مبنای این نظریه، در این دوره سی ساله، جامعه اسلامی در نوسان تحولات سیاسی-اجتماعی میان همگرایی و واگرایی، آمیزه‌ای از سازگاری گروهی و رقابت (کنش اجتماعی گسسته) بود و با وجود برخی مخالفت‌ها با نهاد خلافت از سوی شماری از صحابه، همسازگری اجتماعی وجه بارز عصر خلیفه اول و دوم(23-11ق) و رقابت و ستیزه کاری پاره گروه‌ها با طیف حاکم، مشخصه اصلی جامعه اسلامی در عصر خلفای سوم و چهارم (23-40ق) بود. https://miqat.hajj.ir/article_239913.html ندارد